مقطعات

قطعه شماره ۱: یاد دارم که چو آدم شرف خلقت یافت

قطعه شماره ۲: حضرت مصطفی بسعی تمام

قطعه شماره ۳: ای سخن پرور ز نظم خویشتن غافل مشو

قطعه شماره ۴: حمد بیحد احدی را که کمال کرمش

قطعه شماره ۵: ای ظریفان روم شکر کنید

قطعه شماره ۶: من از اقلیم عرب حیرتی از ملک عجم

قطعه شماره ۷: ای که رای روشنت آیینه گیتی نماست

قطعه شماره ۸: ای دل ملال گوشه عزلت هزار بار

قطعه شماره ۹: ای غره بر لطافت حسن و جمال خود

قطعه شماره ۱۰: گفت احمد حیدر است از من چو هارون از کلیم

قطعه شماره ۱۱: بر امید راحت دنیا مکش بسیار رنج

قطعه شماره ۱۲: پرسیدم از بتی که ترا در جهان چرا

قطعه شماره ۱۳: آفرین بر منعمی کز بهر اظهار ثنا

قطعه شماره ۱۴: ای که داری خرد بدان که ترا

قطعه شماره ۱۵: اگر بمن نبود پادشاه را لطفی

قطعه شماره ۱۶: ای که از جهل مقید شده بر صورت

قطعه شماره ۱۷: گفتم ای چرخ تو بر سینه من سوخته

قطعه شماره ۱۸: مردم این دیار را با من

قطعه شماره ۱۹: اول عمرم که هنگام سرور و ذوق بود

قطعه شماره ۲۰: دام دردست و بلا دایره قید جهان

قطعه شماره ۲۱: بد من گفت بدی لیک نمی رنجم از او

قطعه شماره ۲۲: سخن من بسیست در عالم

قطعه شماره ۲۳: نوجوانان را خدا در اول نشو و نما

قطعه شماره ۲۴: صانعی کز آب و گل فیض کمال قدرتش

قطعه شماره ۲۵: بهر دفع دشمن و فتح بلاد و حفظ نفس

قطعه شماره ۲۶: در صدف صدق جناب متولی

قطعه شماره ۲۷: عادت اینست فیض فطرت را

قطعه شماره ۲۸: آدمی را فضل صوری و کمال معنویست

قطعه شماره ۲۹: میان سگ و گربه شبی نزاع افتاد

قطعه شماره ۳۰: بر هر چه دل نهادم و گشتم اسیر آن

قطعه شماره ۳۱: دوش طفلی پری رخی دیدم

قطعه شماره ۳۲: در دیار ما ندارد هیچ قدر

قطعه شماره ۳۳: در مقامی گر شود جان عزیزت منزجر

قطعه شماره ۳۴: مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش

قطعه شماره ۳۵: دو گروهند خلق این عالم

قطعه شماره ۳۶: درین حدیقه حرمان ز کثرت اندوه

قطعه شماره ۳۷: عاشق صاف طبع و پاک دلم

قطعه شماره ۳۸: بسان صفحه رخسار لوح خاطر طفل

قطعه شماره ۳۹: از سخن خوانی کشیدم پیش اهل روزگار

قطعه شماره ۴۰: بعالم گفتم ای ظالم چرا مشغول خود گردی

قطعه شماره ۴۱: تعرضی بفلک دوش کردم و گفتم

قطعه شماره ۴۲: فضیلت نسب و اصل خارج ذاتست

قطعه شماره ۴۳: وقت سحر سوی چمن انداختم گذر

قطعه شماره ۴۴: دی کرد التماس ز من پاک گوهری

قطعه شماره ۴۵: اگر چه داشت ز کیفیت جمیع لغت

قطعه شماره ۴۶: فریاد ازین سپهر ستمگر که در جهان